زيرا جسم انسان مانند يك كشورى است كه : پادشاه آن قلب است و كاركنان آن رگها و پىها ( عصبها ) و دماغ مىباشد . خانه پادشاه اين مملكت در قلب است . و سرزمين او جسد مىباشد ، و يارى كنندگان او دستها و پاها ، و لبها ، و چشمها ، و زبان است . و خزانه آن پادشاه معده و شكم . و حجاب او سينه‌اش مىباشد . دستها يارانى هستند كه نيازهاى او را از خارج مىگيرند ، و هنگام ضرورت خطر را از جسد دفع مىكنند ، و كارهائى را انجام مىدهند كه پادشاه به آنها دستور مىدهد . پاها پادشاه را بهر كجا خواست مىبرند ، چشمها پادشاه را به پنهانيها آگاه مىكنند ، چون پادشاه در پشت پرده نشسته است ، فقط بوسيله گوش همه آگاهيها بوى مىرسد . گوشها بمنزله دو چراغ هم براى جسد مىباشد قلعه و حصار جسد هم مىباشند گوشها آن مطالبى را به پادشاه مىرسانند كه او مايل بدانستن آنها مىباشد . چون تا پادشاه به آنها دستور ندهد نمىتوانند چيزى را از خارج داخل جسد كنند . پس وقتىكه پادشاه مىخواهد به آنها فرمان دهد ، دستور مراقبت مىدهد تا بوسيله آنها صداها را بشنود و بعد از شنيدن صداها آنچه كه لازم است بوسيله زبان جواب دهد . در واقع زبان مترجم پادشاه است و بكمك وسايل زياد ديگر مانند : قلب ( ياد قلب ) و بخار معده ، و يارى دو لب لبها فقط بوسيله نيروى زبان حركت مىكنند و اين ابزارها با يكديگر همكارى كامل دارند ، اگر يكى از آنها از كار بيفتد عمل ترجمان زبان متوقف مىشود . و سخن خوب شنيده نمىشود ، مگر اينكه از طريق بينى باشد زيرا بينى است كه سخن را زينت مىدهد ، همانطوريكه آدمى با نفس خود نى را بصدا در مىآورد . دو سوراخ بينى براى پادشاه بوهاى پاكيزه را مىرسانند ، و اگر بوها بد باشند ، پادشاه به دو دست دستور